Vorige producties

´t ISALTIJDIET

Auteur: Wim Dewulf
Regie: John Schouppe
Opvoeringen: 18 - 19 - 25 - 26 maart 2011, telkens om 20.00 u.
Theater: Magdalenazaal, Magdalenastraat, Sint-Andries

Het stuk speelt zich af tijdens de begrafenis van Maria, de moeder van Gomaar, einde jaren tachtig. In een terugblik wordt Gomaar geconfronteerd met een leven vol illusies en desillusies, met vreugde en pijn, met geluk en tegenslag, met vluchten en toch terugkeren. Soms gaat het goed en dan weer slechter. Maar hij trekt zich op aan zijn Nortonmotor en aan zijn dochter. Via deze confrontaties komt hij tot inzicht. ´t Isaltijdiet is een zeer dynamisch stuk dat vakkundig is opgebouwd. Het verhaal is spannend en ademt een grote geloofwaardigheid uit. De spelers zijn herkenbare personages van vlees en bloed.

Sterk, boeiend en volks theater.

DE STOEL VAN STANISLAWSKI

Auteur: Guido van Meir
Regie: Dominique Deckers
Opvoeringen: 12-13-19-20 november 2010, telkens om 20.00 u.

De beruchte avant -garde-theaterregisseur Jari Keyzer gaat voor zijn nieuwste productie op zoek naar een acteur of actrice en organiseert daarom een auditie, expliciet voor niet-professioneel gevormde acteurs. Een aantal mensen biedt zich vol verwachting aan. Doorheen een aantal geïmproviseerde opdrachten leert het publiek hen kennen, maar ook Jari Keyzer.

Het stuk is opgebouwd met de nodige humor, maar vooral met suspens en thrillerelementen en een onverwachte ontknoping. Auteur Guido van Meir noemt dit stuk niet alleen een satire op een bepaald soort modernistisch regisseurstheater, maar ook een metafoor over de jeugdwerkloosheid. De relatie tussen werkgever en werklozen leidt in het stuk tot extreme situaties. Het pure marktmechanisme, de survival of the fittest, krijgt ieder in zijn greep: iedereen bekampt iedereen.

NIET PLUIS OP DE BUIS

Blijspel

Auteurs: Guy Didelez en Dirk Dobbeleers
Regie: Dominique Berten
Opvoeringen: 19-20-26-27 maart 2010, telkens om 20.00 u
Theater: Magdalenazaal, Magdalenastraat, Sint-Andries

Korte inhoud:
In de opnamestudio van de gemeentelijke TV zender ‘KIEKGOED’ wordt een aflevering opgenomen van het wekelijks feuilleton ‘PETER HIER DAN VERDER’.

Peter legt de laatste hand aan zijn eindwerk voor zijn opleiding van cameraman aan het RITS. Hij maakt een ‘familydocshowsoap’ en volgt zijn moeder letterlijk overal op de voet. Iedereen die ook maar een stap in het huis durft zetten krijgt de camera onder zijn neus geduwd. Zijn verhaal wordt nog interessanter wanneer zijn vader Lode thuiskomt met de boodschap dat hij zijn werk kwijt is. Lode zelf vindt dat niet zo erg, hij wil alleen nog TV kijken en pintjes pakken. Maar het bier is op en de TV is stuk. Lode speelt dat hij heel depressief is, zodat hij de vele klusjes waarmee zijn vrouw hem wil opzadelen, niet moet uitvoeren. Om hem uit zijn depressie te halen beslissen familie en buren om zelf TV programma’s te spelen.

Knotsgekke situaties volgen elkaar op: van Kaatje over het weerbericht naar familiesoaps en diepte-interviews in de Jerry Slingershow. Wanneer Simonne Hoegeloof aanbelt en haar geloof komt verkondigen denkt Lode dat zij in het laatavondprogramma past, en dan is het hek helemaal van de dam.

Een zeer herkenbare parodie op de televisiewereld die het publiek ongetwijfeld doet schaterlachen.

Spelen mee: Michèle Mosar, Marie-Paul Schalembier, Bieke Uyttenhove, Ella Van Acker, Anton Driesmans, Mitchell Kerselaers, Koenraad Vernieuwe

URT!

Auteur: Frank Adam
Regie: Dirk Van Den Broeck
Opvoeringen: 13-14-20 en 21 november 2009, telkens om 20.00 u
Theater: Magdalenazaal, Magdalenastraat, Sint-Andries

Korte inhoud:
De in het West-Vlaams gestelde tekst van de Brugse auteur Frank Adam verhaalt hoe een reuzin twee reuzen
laat wedijveren om haar liefde en beschrijft tegelijk de worsteling van de gewone sterveling met de hogere
machten.

Frank Adams tekst werd bekroond met de Prijs Letterkunde van de Provincie West-Vlaanderen-Dramatische
Kunst 2006.

De reuzen Neeten en Noaten, onafscheidelijk in de vriendschap, worden op slag rivalen in de liefde, als zij
Kalle voor het eerst ontmoeten. Deze wispelturige reuzin laat haar aanbidders vier bedrijven lang wedijveren
om haar gunsten, in evenveel amoureuze meesterproeven.
In de lucht hangen aanzienlijke porties spelplezier en humor.

ROBERTO ZUCCO

20, 21, 27 en 28 maart 2009

tekst: Koltès Bernard-Marie
regie: Marc Mosar

Roberto Zucco is een stuk over jongeren, over geweld, over eenzaamheid en vooral over een grote drang naar vrijheid.
In 1988 zag Bernard-Marie Koltès in een metrostation een opsporingsbericht met een foto van Roberto Succo. De jonge Italiaan werd gezocht voor moord. Koltès was gefascineerd door het gezicht van de jongeman. Hij gebruikte Roberto’s misdaden als uitgangspunt voor zijn laatste toneelstuk Roberto Zucco.

In Illinois, Virginia, Littleton, Dunblane, Bad Reichenhall, Erfurt, Brussel, Antwerpen, Dendermonde, ... gebeurden in de voorbije 15 jaar gelijkaardige misdaden. Tieners en twintigers richtten er een bloedbad aan. Zij waren allen jong, kwaad en gewapend. Roberto heette daar Robert, Martin, Thomas, Marco, Cho, Marius, Adam, Hans, Kim, ... . Zij pleegden wat we gemeenzaam “zinloos geweld” noemen. Maar wat is zinloos geweld?

Wat brengt jonge mensen ertoe om medemensen ogenschijnlijk zonder reden te vermoorden ? Zijn het alleen gewelddadige computergames en dito films, radicale ideologieën en de toegang tot wapens die hen zo ver drijven ? Of werkt onze genadeloos competitieve en egoïstische samenleving dit in de hand ? Brengt zij door uitsluiting en pestgedrag “losers” voort in wie haat broeit en zweert en barst ? Dwingen frustratie en eenzaamheid tot wanhoop ? Inspireert “from zero to hero” de radelozen om in deze gemediatiseerde wereld eindelijk “iemand” te zijn ? “Eeuwige” roem, al was het maar voor even?

Roberto Zucco is een stuk over eenzaamheid, over geweld, over dorst in de “woestijn”.
Roberto Zucco is een woestijn met een morbide fata morgana van vrijheid.
Roberto Zucco is een jongen die hunkert naar aandacht !
In 15 korte scènes wordt het verhaal van Roberto verteld. Sober, helder en zonder te oordelen, soms lichtvoetig, bijna banaal, vaak ook pijnlijk grappig. Herkenbaar, of toch niet ?
Roberto Zucco : het grote drama van kleine mensen in het labyrint van een wankelende wereld.
Roberto Zucco : oordeel niet voor ... voor je Roberto zag !

Marc Mosar

Spelers: Chanel Baert, Pascale Chavatte, Caroline Devriendt, Michèle Mosar, Katrien Reynaert, Ella Van Acker, Dries Brysbaert, Amadeo Dierickx, Dirk Fiems, Maarten Makelberge, Johan Sissau, Jos Teughels, Niek Valcke

STEFAN

21-22-28-29 november 2008

auteur: Theo Fransz
regie: Dominique Berten

Stefan, 17 jaar, en zijn vriend Emiel maken het al te bont met hun opgedreven bromfiets. Het rode verkeerslicht negeren ze en veroorzaken zo een ernstig verkeersongeval.
Emiel overleeft de slag niet. Stefan heeft een zware hersenkneuzing en is in een revalidatiecentrum opgenomen. Hij lijdt aan een lichte vorm van afasie, het onvermogen van spreken en schrijven. Hij zit in een rolstoel.
Stefan heeft een lange weg af te leggen om de draad terug op te nemen van voor het ongeval. Zijn schuldgevoelens wegen zwaar door en zijn relatie met zijn vriendinnetje krijgt het ook hard te verduren.
In het centrum leert hij Liesbeth kennen. Liesbeth heeft een progressieve spierziekte. Ook zij zit in een rolstoel. De twee zijn keihard tegenover elkaar, maar tegelijkertijd groeit er iets moois tussen hen.
Een integer realistisch verhaal dat iedereen koude rillingen doet krijgen.

Deze productie zal megabangelijk zijn, omdat onze vaste spelers angevuld worden met echte slachtoffers van verkeersongevallen en die daardoor een 'NAH' hebben, een niet-aangeboren hersenletsel.
Ook een vijftal jongeren tussen 17 en 24 jaar krijgen hier een unieke kans om hun talenten te tonen.

Spelers: Chanel Baert, Caroline Devriendt, Maarten Makelberge, Sien Teirlynck, Pieter Versyck en figuranten van o.a. Ons Huis Ter Duinen.

Foto's van de voorstelling:

Foto's: Marc Mosar.

ENRICO LO STILETTO

7, 8, 14 en 15 maart 2008

tekst: Lode Ansoms
adaptatie en regie: Marc Mosar

Groen-wit, een voetbalploeg te lande. In die ploeg een jeugdspeler met een uitzonderlijke dosis voetbaltalent. Rik Verbruggen zou wel eens de nieuwe Beckham kunnen zijn. Via de landskampioen komt Rik in de nationale ploeg en heel snel ook bij een Italiaanse topclub. Rikske wordt Enrico, bijgenaamd "lo stiletto".

"Een jonge voetbalgod is opgestaan", zo prijst de verenigde pers hem luidkeels de hemel in. Maar voetbal is niet alleen voetbal. Voetbal is ook een mediacircus en vooral big business ! Topvoetballers zijn moderne gladiatoren. Spektakel is hun job. Managers en mediamagnaten zijn de nieuwe keizers die beslissen over leven en dood op de grasmat. Kan Rikske Verbruggen de druk aan ? Hoe sterk is de eenzame voetballer ?

Leef mee met Staf en Elza in de coulissen van het gezin Verbruggen en gluur binnen in de catacomben van de voetbalhemel. Ongemeen grappig, maar tegelijk ook diep tragisch. Voetbal, een feest !?

Het "elftal" van De Valk treedt voor deze topmatch in de arena op 7, 8, 14 en 15 maart 2008 (Magdalenazaal, Magdalenastraat 27,
8200 Sint-Andries/Brugge).

© Marc Mosar

Foto's van de voorstelling:

Foto's: Nele Deraeve

Yerma vraagt een toefeling
16, 17, 23 en 24 november 2007

van: Frederico Garcia Lorca
bewerking: Dimitri Verhulst
regie: Dominique Deckers

"Mag ik eens aan je borsten voelen?" vraagt Yerma aan haar vriendin Kristien. Kristien is zwanger en Yerma niet. De Knappe jongedame Yerma kampt met een kanjer van een biologische klok. Ze tikt in alle toonaarden tot ze er luid op los rinkelt als een ouderwetse wekker. Ze wil kost wat kost een kind en doet er alles aan om "in positie" te geraken. Er zijn er in het dorp die fezelen dat haar man, Jean, zijn kraantje naar de vaantjes is, er wordt van alles gekonkelfoesd. Jean zelf beweert gewoonweg geen kinderen te willen. Maar wees er maar zeker van dat Yerma wel kindjes wil. Als het kan van hem en van een ander als het moet; dat is wat hij toch gaat denken wanneer haar wegen leiden naar waar ze eigenlijk niet moet zijn. Ze drijft het zover dat haar man jaloers wordt en haar vriendinnen schoon genoeg hebben van haar kinderwens.

Foto's van de voorstelling:

Foto's: Nele Deraeve